... ή αποφασιστική τροποποίηση. Αυτή τη διπλή σχέση, τη συγκέντρωση των μελών της ορδής, πού ακολουθείται από τη θανάτωση και [...] του αρχηγού της, την μετατρέπει σε κοινωνικό σχηματισμό. Και αυτή ή μετατροπή έγινε δυνατή μέσω της αμοιβαίας ταύτισης των μελών του σχηματισμού πού έτσι θα γίνει πάτρια, ή τοτεμική πάτρια.
Με άλλα λόγια, το θεμελιακό πολιτισμικό συμβάν μπορεί να περιγραφεί υπό δύο απόψεις πού ή αναγνώριση της αλληλουχίας τους είναι ή ίδια ή ουσία της φροϋδικής θεωρίας. Κατά πρώτο λόγο, τοτεμική κοινωνικότητα, ή αρχική μορφή της ανθρώπινης κοινωνικότητας, έχει ως θεμέλιο το θάνατο. Κι αυτό γιατί o θάνατος, πού θύμα του πέφτει κάποιος, είναι αυτός πού δίνει το σημείο κοινής ταύτισης στα μέλη της κοινότητας. Συνάμα, ή πράξη της θανάτωσης, πού θέτει τέρμα στην κυριαρχία του αρχηγού [...] είναι εκείνη που ανοίγει στον άγριο τους δρόμους της αφηρημένης σκέψης, εγκαινιάζει αυτή τη ενδιάμεση σχέση με τον απόντα, οπού θεσμοθετείται ή πολιτισμική λειτουργία του τοτεμικού προγόνου [...] Έτσι όμως διακόπτεται ή παραλληλία ανάμεσα στον νευρωτικό και στον πρωτόγονο...

Pierre Kaufmann, Φροϋδική θεωρία του πολιτισμού
(Η φιλοσοφία, τόμος Δ' ο εικοστός αιώνας, επιμελεια Φρανσουά Σατελέ, μετάφραση Κωστής Παπαγιώργης)