Ένα παράδειγμα είναι ο θρύλος του Χιράμ Αμπίφ, ενός προσώπου που ξεπηδάει μέσα από τις βιβλικές αναφορές στα βιβλία Βασιλέων Α' και Χρονικά Β'. Η πιο πρόσφατη, πάντως, αναφορά του τεκτονικού μύθου του Χιράμ γίνεται το 1738, κατά τη δεύτερη έκδοση των Συνταγμάτων του 'Αντερσον*
(1684-1738). Άγγλος συγγραφέας, φιλόσοφος και θεολόγος. Ιδρυτής μιας των τεσσάρων πρώτων στοών του Λονδίνου.),
που είναι μία ενδιαφέρουσα τεκτονική ιστορία.
Ο Χιράμ Αμπίφ, με δυο λόγια, ήταν ο προϊστάμενος αρχιτέκτονας της ανέγερσης του Ναού του Σολομωντα. Αυτός είχε χωρίσει τους εργάτες σε 3 βαθμούς· στους Αποδεδεγμένους Μαθητευόμενους, στους Συντεχνίτες και στους Αρχιτέκτονες
( οι τρεις βαθμοί είναι γνωστοί και σαν Μαθητές, Εταίροι και Διδάσκαλοι).
Ο κάθε βαθμός είχε τα δικά του συνθήματα και μυστικά σύμβολα, έτσι ώστε οι αμύητοι και οι ανεπιθύμητοι να μην έχουν τη δυνατότητα να εισχωρήσουν σε αυτόν και να προστατεύονται επομένως τα μυστικά της τέχνης.
Τρεις από τους τεχνίτες είχαν τη φιλοδοξία να ανέβουν σε ανώτερο βαθμό από αυτόν που άξιζαν και
συνομώτησαν για να πιέσουν τον Χιράμ να τους αποκαλύψει τη μυστική λέξη των Αρχιτεκτόνων. Τα ονόματα αυτών των τριών τεχνιτών ήταν: Τζουμπιλά, Τζουμπιλό, Τζουμπιλούμ. Αυτοί στάθηκαν, περιμένοντας τον Χιράμ, ένας σε κάθε μία από τις τρεις Πύλες του Ναού. Ο Χιράμ είχε μόλις περατώσει τη μεσημεριανή προσευχή του, όπως το συνήθιζε, στο ατελείωτο ακόμα ' Αγιο των Αγίων.

Ο Τζουμπιλά αντιμετώπισε τον Χιράμ στη Νότια Πύλη οπλισμένος με ένα χάρακα. ' Όταν ο Χιράμ αρνήθηκε να αποκαλύψει τη μυστική λέξη, τον χτύπησε στο λαιμό. Ο πληγωμένος Χιράμ έτρεξε προς τη Δυτική Πύλη, αλλά εκεί βρήκε οπλισμένο με ένα τρίγωνο τον Τζουμπιλό, ο οποίος μετά τη νέα άρνηση του Χιράμ, τον χτύπησε στην καρδιά. Ο Χιράμ τρικλίζοντας πήγε στην Ανατολική Πύλη, όπου τον περίμενε ο Τζουμπιλούμ οπλισμένος με ένα ξύλινο σφυρί και, όταν ο Χιράμ για τρίτη φορά αρνήθηκε να αποκαλύψει τη μυστική λέξη, τον χτύπησε ανάμεσα στα μάτια και τον σκότωσε. Οι δολοφόνοι έθαψαν το νεκρό Χιράμ στο όρος Μορία, σημειώνοντας τη θέση του τάφου του με ένα κλαδί ακακίας, (που είναι αειθαλές δέντρο). Όταν αγρότερα οι δολοφόνοι συλλήφθηκαν και δικάστηκαν, το κλαδί της ακακίας αποκάλυψε το σημείο ταφής. Στη συνέχεια, ο Χιράμ αναλήφθηκε με μυστηριώδη τρόπο όταν τον άρπαξε ένα πανίσχυρο λιοντάρι με εντολή του Μεγάλου Αρχιτέκτονα.
Χωρίς να αναφερθούμε στις περίπλοκες λεπτομέρειες του συμβολισμού, είναι ολοφάνερο ότι εδώ έχουμε τη σύγχρονη έκφραση μιας αρχαίας μυστηριακής τελετής, με θέμα το θάνατο και την ανάσταση. Ο Χιράμ μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα πρότυπο ή Πλατωνικό ιδεώδες του άνθρωπου.
Όπως ο Αδάμ μετά την Πτώση συμβολίζει τον ανθρώπινο ξεπεσμό, έτσι και ο Χιράμ με τη σταθερότητα και την ανάσταση του συμβολίζει την ανθρώπινη αναγέννηση.
Στο τέλος, ο Χιράμ ψιθυρίζει την αιτία του χαμού του, καθώς υψώνεται από τον τάφο του.
Μια ολόκληρη σειρά τεκτονικών τελετών εμφανίστηκαν το 18ο αιώνα αν και η προηγούμενη είναι από τις σημαντικότερες.
(Η Παράδοση της Δύσης,, Gareth Knight)