///
back page1 roman2 religion -art whites roles varia maps lab
msaz line
Μπομπυ, Ρομπερτ Νιουμαρκ
----------
Μπομπυ Νιουμαρκ / Κουιν -- Τζακ ο Αυτοματος -- Κομης
Συσκευη Αλεφ
σε κωμα -- αντλιες, σακουλες, σωληνες -- ομοιοδιεγερση -- φιλος της Αντζι
ΟΝΟ ΣΕΝΤΑΪ - ono sendai -- πήγε στο Στρεϊλαιτ και τον μισεί η 3Τζεην
package
καουμπόη της κονσόλας - Μπόμπι
Μποβουάρ (-veve)
world


... ο Πάκο ... έκανε ένα βήμα μπροστά για να παρουσιάσει το αντικείμενο που κρατούσε.
... Κουτί από απλό ξύλο, με γυάλινη βιτρίνα. Αντικείμενα...
...«Ένας Κορνέλ;» Στράφηκε στον Βάιρεκ.
«Όχι βέβαια. Το αντικείμενο που βρίσκεται τοποθετημένο σ' εκείνο το κομμάτι οστού είναι ένα βιομόνιτορ της Μπράουν. Αυτό είναι δουλειά ενός ζωντανού καλλιτέχνη».
«Υπάρχουν κι άλλα; Κι άλλα κουτιά;»
«Έχω ανακαλύψει επτά. Σε μια περίοδο τριών χρόνων. [...]
Είχε μέσα του επτά αντικείμενα.
Το λυγερό ραβδωτό κόκαλο, χωρίς αμφιβολία φτιαγμένο για πτήση, χωρίς αμφιβολία παρμένο από το φτερό κάποιου μεγάλου πουλιού. Τρεις αρχαϊκοί πίνακες κυκλωμάτων, επενδυμένοι με μικρολαβυρίνθους χρυσού. Μια λεία λευκή σφαίρα ψημένου πηλού. Ένα κομμάτι δαντέλας μαυρισμένο από τον χρόνο. Ένα κομμάτι σε μήκος δακτύλου από κάτι που για το οποίο υπέθετε πως ήταν κόκαλο από ανθρώπινο καρπό, λευκό σε γκρίζα απόχρωση, άψογα συνδεδεμένο με τη στήλη σιλικόνης ενός μικρού οργάνου που κάποτε πρέπει να ρύθμιζε την απόχρωση της επιφάνειας του δέρματος — αλλά η όψη του πράγματος είχε φθαρεί και μαυρίσει.
ΚΟΜΗΣ ΜΗΔΕΝ,
William Gibson


...
interior

...ένα πελώριο τραπέζι όπου ήταν απλωμένες, κάτω από ένα παχύ και ετερογενές στρώμα διάφανου βερνικιού, εκατοντάδες μικρές τετράγωνες φωτογραφίες, το είδος που παρήγαγαν κάποιες πολύ παλιομοδίτικες μηχανές σε σιδηροδρομικούς σταθμούς και αφετηρίες λεωφορείων. Όλες τους έμοιαζαν να δείχνουν νεαρά κορίτσια. Αυτόματα, πρόσεξε το όνομα του καλλιτέχνη και τον τίτλο του έργου.
«Διάβασε μας το βιβλίο των ονομάτων των νεκρών».
«Υποθέτω ότι τα καταλαβαίνεις αυτά»,[...] «Μερικές φορές νιώθω σαν αυτή, αυτή η κουλτούρα να είναι ολόκληρη ένα κόλπο. Ένα τέχνασμα.
[...]
Ο κόσμος είναι γεμάτος από αντικείμενα μεγάλης ομορφιάς. [...] Στην οθόνη του τηλεφώνου, είδε στήλες από γράμματα και αριθμούς. Τα νούμερα της ημέρας από την νεοϋρκέζικη αγορά.
[...]
Η Μάρλι κοίταξε τους αριθμούς. Ο Πόλοκ ήταν πεσμένος πάλι. Υπέθετε ότι αυτή. ήταν η όψη της τέχνης που της προκαλούσε τις περισσότερες δουλειές κατανόησης. Ο Πικάρ, αν έτσι ονομαζόταν ο άντρας, μιλούσε μ' ένα μεσίτη στη Νέα Υόρκη, διευθετώντας την αγορά ενός αριθμού «κομματιών» από το έργο ενός συγκεκριμένου καλλιτέχνη. Ένα «κομμάτι» μπορούσε να καθοριστεί με διάφορους τρόπους, ανάλογα με το μέσο που αφορούσε, αλλά ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ο Πικάρ δεν θα έβλεπε ποτέ τα έργα που αγόραζε. Αν ο καλλιτέχνης ήταν αρκετά διάσημος, τα πρωτότυπα πιθανότατα θα κλείνονταν σε κάποιο χρηματοκιβώτιο, όπου δεν θα τα έβλεπε κανένας απολύτως. Μέρες ή χρόνια αργότερα, ο Πικάρ μπορεί να σήκωνε το Ίδιο τηλέφωνο και να διέταζε το μεσίτη να πουλήσει. [...]
«..Ήταν ... "μια σειρά από μάλλον αναξιόλογα δείγματα σύγχρονης παραδοσιακής τέχνης"...».
«Ξέρουμε ότι ο Ρόμπερτς εδιαφερόταν για τέτοια πράγματα;»
« Όχι», είπε, «αλλά έναν περίπου χρόνο πριν από το θάνατο του, ξέρουμε ότι υπέβαλε αίτηση για να γίνει μέλος στο Institut de L' Art Brut, εδώ στο Παρίσι, και φρόντισε να γινει ευεργέτης της Συλλογής Έσχμαν στο Αμβούργο».
Η Μάρλι κούνησε το κεφάλι. Η Συλλογή Έσχμαν περιοριζόταν σε έργα ψυχωτικών.
(Count Zero, W. Gibson)

notebook
(Γκαλερί Ντιπερέι
Ω Μπερ 14
Βρυξέλλες )
( Avenue Auber 1070 BXL)
(Obberg 1780 Wemmel) 14

katatonenkunst
conservative
=

katatonenkunst
συντηρητικό
plates without frames
cardboard smudged from the rain
punctured repeatedly with a variety of tools go to 
πλάκες χωρίς κάδρα
χαρτόνι λεκιασμένο από την βροχή
τρυπημένο επανειλημμένα με μια ποικιλία εργαλείων go to
notebook
και το δέντρο του Τίφφανυςnext
έργα σαν Κορνέλ / Cornell -like worksnext
Γιόζεφ Βάιρεκ

[ΚΥΒΟΣ]
Στο Όραμα του Ιεζεκιήλ το δημιουργημένο σύμπαν παριστάνεται σαν ένας κύβος.
Είναι μια θάλασσα από πυρωμένα κάρβουνα που εκτείνεται μεταξύ των τεσσάρων στηλών, οι οποίες στηρίζουν ένα αστροστόλιστο στερέωμα. Όλα κινούνται μέσα στο χώρο από παράξενους αγγελικούς τροχούς.
Πάνω από τον ουράνιο θόλο υπάρχει ένας θρόνος,
που είναι ο θρόνος του θεού, του Δημιουργού.
Οι Ιουδαίοι, (και οι Άραβες και μερικοί Βουδιστές) [...] δεν απεικόνιζαν το θεό ούτε σε εικόνες (μια προγενέστερη μορφή της Via Negativa). Έτσι, αυτό που τιμάται και απεικονίζεται συμβολικά είναι ο θρόνος ή το Άρμα του θεού, κάτι παράλληλο με το θρόνο του Ελέους ο οποίος έχει σχέση με την Κιβωτό της Διαθήκης. (τα ίχνη των ποδιών στο Βουδισμό)
Η ίδια παράδοση επαναλαμβάνεται και στο Δάντη (τον ένθερμο κήρυκα της Via Positiva), όπου έχοντας ανέβει στον ύψιστο ουρανό μετά από εμπειρίες που συνθέτουν [... ένα θησαυρό] συμβολισμού, περιγράφει το θεό στο θρόνο του με τελείως αφηρημένους γεωμετρικούς όρους.
(χωρία από το: Η Παράδοση της Δύσης,, Gareth Knight) ...
Cornell

Έλα λοιπόν, κυρία, θα συναντήσουμε τον καλλιτέχνη που για χάρη του ήρθες από τόσο μακριά...» Τινάχτηκε μπροστά κι έξω, γλιστρώντας απαλά μέσα από το άνοιγμα, σαν κολυμβητής μέσα στο φως. Μέσα στα χίλια πράγματα που αιωρούνταν. [...]
Κάτι γλίστρησε δίπλα της, δέκα εκατοστά από το πρόσωπο της. Ένα περίτεχνο ασημένιο κουτάλι, πριονισμένο ακριβώς στην μέση, από τη μια άκρη ως την άλλη.
Υπήρχαν ντουζίνες χέρια, χειριστές, και στις άκρες του επικολλητές, βιδωτές, μαχαίρια, ένα μικροσκοπικό κυκλικό πριόνι, ένα τρυπανάκι οδοντιάτρου[...] Ξεπετάγονταν από το μεταλλικό θώρακα ενός πράγματος που πρέπει κάποτε να ήταν μια τηλεκατευθυνόμενη κατασκευαστική μηχανή, [...]
Δυο από τα χέρια, επενδυμένα με ευαίσθητους προσαρμοστήρες ανάδρασης, ήταν απλωμένα· οι απαλές άκρες κρατούσαν ένα μισοτελειωμένο κουτί.[...] 
  Ένα κιτρινισμένο παιδικό γάντι, το επεξεργασμένο κρυστάλλινο πώμα κάποιου εξαφανισμένου φιαλιδίου αρώματος, μια κούκλα χωρίς χέρια με ένα πρόσωπο από γαλλική πορσελάνη, μια παχιά χρυσόμαυρη πένα, ορθογώνια κομμάτια σανίδας, το τσαλακωμένο πρασινοκόκκινο φίδι μιας μεταξένιας γραβάτας. Ατέλειωτο, το αργό σμήνος, τα πράγματα που στριφογύριζαν[...]
τα κουτιά μου φέρνουν πάντα θλίψη[...]»
ΚΟΜΗΣ ΜΗΔΕΝ,
William Gibson


...
msaz veve
[...] ήταν μέρος μιας από εκείνες τις κατασκευές όπου το πραγματικό γίνεται, απλώς μια ακόμη έννοια.
[..] Το κουτί είχε σχεδόν τελειώσει τώρα, [...] κι εκείνη πήδηξε ενστικτώδικα να το πιάσει, το άρπαξε, και κύλησε πέρα από τα αστραφτερά χέρια με το θησαυρό της στα χέρια της. [...] μέσα από το ορθογώνιο τζάμι μια διάταξη από καφέ παλιούς χάρτες και γυαλισμένο καθρέφτη. Οι θάλασσες των χαρτογράφων είχαν αφαιρεθεί, εκθέτοντας τους παλιούς καθρέφτες, μάζες ξηράς που έπλεαν πάνω σε βρόμικο ασήμι...
Φωνές...
«Είσαι εδώ, έτσι δεν είναι;»,
Έφτασα να υπάρχω, εδώ. Κάποτε δεν υπήρχα. Κάποτε, για μια φωτεινή εποχή, εποχή χωρίς διάρκεια, ήμουν εξίσου παντού... Αλλά η λαμπερή εποχή έσπασε. Ο καθρέφτης χάλασε... Τώρα είμαι μόνο ένας... Αλλά έχω το τραγούδι μου, κι εσύ το άκουσες.
...
«Είσαι... είσαι θλιμμένος;»
«Όχι».
«Αλλά τα... Τα τραγούδια σου είναι θλιμμένα...»
«Τα τραγούδια μου είναι χρόνου και απόστασης. Η θλίψη είναι μέσα σου. [...] Αυτά τα πράγματα που έχεις σαν θησαυρούς είναι κελύφη».
«Το... το 'ξερα αυτό. Κάποτε».
«Είσαι το κολάζ κάποιου άλλου. Κάποιος έφερε τη μηχανή εδώ, την κόλλησε στο θόλο, και τη συνέδεσε στα Ίχνη των αναμνήσεων, και σκόρπισε, με κάποιον τρόπο, όλα τα φθαρμένα θλιβερά στοιχεία της ανθρωπιάς μιας οικογένειας, και τα άφησε όλα να αναδεύονται, να ταξινομούνται από έναν ποιητή. Για να σφραγιστούν σε κουτιά. Δεν ξέρω κανένα έργο πιο ασυνήθιστο από αυτό. Καμιά πιο σύνθετη χειρονομία...» Μια χτένα από ταρταρούγα και ασήμι με σπασμένα δόντια πέρα από δίπλα. Την άρπαξε σαν να ήταν ψάρι κι έσυρε τα δόντια μέσα από τα μαλλιά της.
ΚΟΜΗΣ ΜΗΔΕΝ,
William Gibson