Η άνθιση της παθιασμένης αγάπης άρχισε στην Ευρώπη ως
αντίδραση στο χριστιανισμό (και ειδικότερα στο δόγμα γάμου του)
από τους ανθρώπους το των οποίων πνεύμα, είτε εκ φύσεως είτε από
κληρονομιά, ήταν ακόμα ειδωλολατρικό.
Αλλά αν αυτό είναι μόνο θεωρία και ιδιαίτερα αμφισβητήσιμη,
το πώς ο έρωτας ξαναγεννήθηκε είναι
ευρέως γνωστό στην ιστορία και μπορεί να περιγραφεί με
ακρίβεια. Έχουμε ορίσει ήδη μια ημερομηνία. Οι
πρώτοι παθιασμένοι εραστές η των οποίων ιστορία έχει φθάσει σε μας
είναι Abelard και Heloise, τα οποία έζησαν στο πρώτο μισό
του δωδέκατου αιώνα και στο μέσο του ίδιου αιώνα
η αγάπη αναγνωρίστηκε και ενθαρρύνθηκε ως πάθος
άξιο. Η παθιασμένη αγάπη έπειτα εγινε γνωστή με το όνομα Cortezia, αυλική αγάπη.

The cultivation of passionate love began in Europe as a reaction to Christianity
(and in particular to its doctrine of marriage)
by people whose spirit, whether naturally or by inheritance, was still pagan.

But this would be mere theory and highly disputable were it not that how Eros came to be re-born is well known to history and can be described with precision.
We have already settled on a date.
The earliest passionate lovers whose story has reached us are Abelard and Heloise, who lived in the first half of the twelfth century; and it is in the middle of this same century that love was first recognized and encouraged as a passion worth cultivating.
Passionate love was then given a name which has since become familiar. It was called cortezia, or courtly love.

(Rougemont)